آهنگ «Nebun de alb» (به معنی «اسقف سفید») که توسط امریک ایمره اجرا و توسط شاعر مشهور رومانیایی، آدریان پائونسکو، سروده شده است، کاوشی عمیق در دوگانگی عشق – ظرفیت آن برای تعالی و عذاب – است. اشعار به آشفتگی عاطفی راوی میپردازد، جایی که احساس ویرانی با حس عمیق غنای ناشی از عشق همزیستی دارد.
Acum sunt mai pustiu ca totdeauna
De când mă simt tot mai bogat de tine
Și-mi stau pe tâmple soarele și luna
Acum mi-e cel mai rău și cel mai bine
Și uite n-are cine să ne-ajute
Abia-și mai ține lumea ale sale
Și-ntr-un perete alb de muze mute
Nebunii negri caută o cale
Și te iubesc cu milă și cu groază
Tot ce-i al tău mi se cuvine mie
Ca un nebun de alb ce capturează
Regina neagră pentru veșnicie
Și te iubesc cu milă și cu groază
Tot ce-i al tău mi se cuvine mie
Ca un nebun de alb ce capturează
Regina neagră pentru veșnicie
Prin gări descreierate accidente
Marfare triste vin în miezul verii
Iar eu sunt plin de gesturi imprudente
Ca să te apropii și ca să te sperii
Jur împrejur privelisti aberante
Copii fragili ducând părinți în spate
Bătrâni cu sănii gri de os pe pante
Și albastroși venind spre zări uscate
Și te iubesc cu milă și cu groază
Tot ce-i al tău mi se cuvine mie
Ca un nebun de alb ce capturează
Regina neagră pentru veșnicie
Și te iubesc cu milă și cu groază
Tot ce-i al tău mi se cuvine mie
Ca un nebun de alb ce capturează
Regina neagră pentru veșnicie
Mi-e dor de tine și îți caut chipul
În fiecare margine a firii
În podul palmei dacă iau nisipul
Simt un inel jucându-se de-a mirii
Te-aud în bătălii din vreme-n vreme
Ostașii gărzii tale ți se-nchină
Iubita mea cu foarte mari probleme
Cu chip slavon și nume de regină
Și te iubesc cu milă și cu groază
Tot ce-i al tău mi se cuvine mie
Ca un nebun de alb ce capturează
Regina neagră pentru veșnicie
Și te iubesc cu milă și cu groază
Tot ce-i al tău mi se cuvine mie
Ca un nebun de alb ce capturează
Regina neagră pentru veșnicie
اینک بیش از همیشه خالیام
از آن زمان که با تو غنیتر گشتم
و خورشید و ماه بر شقیقههایم نشستهاند
اکنون بدترین و بهترین حال را دارم
و بین که کسی نیست تا یاریمان کند
جهان به زحمت خود را نگه میدارد
و در دیواری سفید از موزههای خاموش
دیوانگان سیاه راهی میجویند
و دوستت دارم با ترس و با اضطراب
هر آنچه تو راست از آنِ من است
مثل دیوانهای سفید که میگیرد
ملکهی سیاه را برای ابدیت
و دوستت دارم با ترس و با اضطراب
هر آنچه تو راست از آنِ من است
مثل دیوانهای سفید که میگیرد
ملکهی سیاه را برای ابدیت
از میان ایستگاههای جنونزده و حوادث
کالاهای غمگین در اوج تابستان میآیند
و من پر از حرکات بیپروا هستم
تا تو را نزدیک کنم و بترسانمت
به دور و برم مناظری پریشانکنندهاند
کودکان شکننده والدین را بر پشت میبرند
پیران با سینههای خاکستری استخوانی بر سراشیبیها
و آبیپوشانی که به سوی افقهای خشک میآیند
و دوستت دارم با ترس و با اضطراب
هر آنچه تو راست از آنِ من است
مثل دیوانهای سفید که میگیرد
ملکهی سیاه را برای ابدیت
و دوستت دارم با ترس و با اضطراب
هر آنچه تو راست از آنِ من است
مثل دیوانهای سفید که میگیرد
ملکهی سیاه را برای ابدیت
دلتنگت هستم و چهرهات را میجویم
در هر کرانهای از آفرینش
در گودی کف دست اگر شن بگیرم
حلقهای را حس میکنم که با معجزه بازی میکند
تو را گاهگاه در نبردها میشنوم
سربازان گاردت به تو تعظیم میکنند
معشوقهی من با مشکلاتی بسیار بزرگ
با چهرهای اسلاو و نامی شاهی
و دوستت دارم با ترس و با اضطراب
هر آنچه تو راست از آنِ من است
مثل دیوانهای سفید که میگیرد
ملکهی سیاه را برای ابدیت
و دوستت دارم با ترس و با اضطراب
هر آنچه تو راست از آنِ من است
مثل دیوانهای سفید که میگیرد
ملکهی سیاه را برای ابدیت
این تناقض در این مصرع خلاصه شده است: «Acum mi-e cel mai rău și cel mai bine» («حالا بدترین و بهترین را حس میکنم»). استعارهی تکرارشوندهی اسیر کردن ملکهی سیاه توسط اسقف سفید، نمادی از عشقی شدید و احتمالاً وسواسگونه است که نشاندهندهی فتحی استراتژیک شبیه به بازی شطرنج است، جایی که عشق هم حرکتی حسابشده و هم اشتیاقی سوزان است.
تصاویر زندهی این آهنگ، جهانی آشفته را به تصویر میکشد – ایستگاههای قطار آشفته، موزههای خاموش و مناظر سورئال که در آنها کودکان وزن والدین خود را تحمل میکنند. این صحنهها، هرج و مرج درونی راوی و فروپاشی اجتماعی پیرامون او را منعکس میکنند. در میان این پسزمینه، معشوق به عنوان شخصیتی سلطنتی و تقریباً اسطورهای، با «چهرهای اسلاوی و نامی ملکهای» به تصویر کشیده میشود که حس اشتیاق و احترام را بیشتر تشدید میکند. تکرار همخوانی، ماهیت گریزناپذیر این عشق را برجسته میکند و آن را هم به عنوان یک پناهگاه و هم به عنوان منبعی از رنج به تصویر میکشد. «نبون دِ الب» به واسطهی نمادگرایی غنی و عمق احساسیاش، گواهی تکاندهنده بر پیچیدگیهای عشق و شرایط انسانی است.