تحقیقات ژئوکالچر اوراسیا – اوراسیا بایک
وقتی گروه تیایتییو در سال ۲۰۰۰ با آهنگ «دیوانه شدم» وارد صحنه موسیقی شد، نه فقط یک ترانه، بلکه یک طوفان فرهنگی به پا کرد. این دونفرهٔ روسی متشکل از لنا کاتینا و یولیا والکوا، به عنوان یک گروه جنجالی نوجوانِ همجنسگرا معرفی میشد و همین اولین تکآهنگشان به سرودِ شورِ ممنوع تبدیل گشت.
اگر دهه ۹۰ میلادی در فضای پس از فروپاشی شوروی یک «صدا»ی خاص داشت، آن صدا بدون شک حاصل همکاری لیندا و تهیهکننده افسانهای، ماکسیم فادیف بود. شاهکار سال ۱۹۹۶ آنها، “Varona” (کلاغ)، مانند یک زلزله فرهنگی بود. در زمانی که موسیقی عامهپسند تحت سلطه پاپ شاد و روشن بود
اجرای مایا پرست از آهنگ “Karanfil Eker Misin” (آیا گل میخک میکاری؟) نمونهای درخشان از دمیدن روحی تازه در ریشههای کهن آناتولی توسط موسیقی «ایندی-فولک» مدرن ترکیه است. با اینکه این ترانه یک «تورکو» (ترانه محلی) سنتی است که توسط اسطورههای بسیاری بازخوانی شده
قطعه «آزیا — اورازیا» اثری عامدانه تحریکآمیز است که ملودیهای سبک فولکلور (عامهی روسیه) را با اشعاری پوچ، هجوآمیز و به شدت بیپرده ترکیب میکند. این آهنگ از یک ترجیعبند تکراری و گیرا استفاده میکند: «اوپا-اوپا، آمریکا، اروپا، آسیا، اوراسیا، این چه افتضاحیه؟!» که بلافاصله در ذهن شنونده حک میشود.
«ECG» به عنوان یک نقطه ورود شیک و هیپنوتیزمکننده به دنیای اتمسفریک TGC عمل میکند. از نخستین نتها، این ترانه یک پالس ریتمیک ایجاد میکند که از نام خودش یعنی الکتروکاردیوگرام تقلید میکند و حس فوریت فیزیولوژیکی را بلافاصله ایجاد میکند. این ترانه به وضوح «نئونروشن» به نظر میرسد و فضای عرفانی امضا شده این […]
در پهنه وسیع و غنی از احساساتِ موسیقی پاپ قزاق، قایرات نورتاش همچون غولی ایستاده است که صدایش به تنهایی سنگینی تاریخ دشتها و رنج عشق مدرن را به دوش میکشد. قطعه او با نام «بایقا» (بایقاو – به معنای مراقب باش یا بپای)، صرفاً یک آهنگ نیست؛ بلکه هشداری جدی است که در لباسی از تنظیمی مخملی و مالیخولیایی پوشانده شده است. از نخستین طنین کلیدهای مینور سینتیسایزر و ناله سوزناک سازهای زهی سنتی، شنونده به فضایی صمیمی و کمنور از دلشکستگی و دوراندیشی منتقل میشود.
اگر در اوایل دهه هشتاد شمسی در ایران بودید و به موسیقی راک علاقه داشتید، احتمالاً رiff گیتار ابتدایی «Tsvetut Tsvety» (گلها شکوفه میزنند) را میشناسید — آهنگی از گروه روسی Tantsy Minus که از طریق کانالهای ماهوارهای و سیدیهای دستبهدستشده به گوش بسیاری رسید. این قطعه فقط یک آهنگ نیست؛ یک حالوهواست.
قطعه «ژگی موی آنگل» (فرشته من، آتش بزن) از همان ثانیههای نخست، طنینی قدرتمند دارد؛ این آهنگ شبیه به فورانِ خام و بیپردهی احساساتی است که در قالب صدا تسخیر شدهاند. ساختار این اثر بر پایهی تنشی جذاب میان خویشتنداری و رهایی بنا شده است: گیتار با زیربنایی ثابت و کمی گزنده، حسی از بیقراری و در عین حال هدفمندی را القا میکند.
آهنگ «بیوت پا گلازام» (Бьёт по глазам — به معنای «به چشمها میزند»)، سرود نمادین و بیبدیل صحنه موسیقی آلترناتیو روسیه در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی است. این قطعه که در سال ۲۰۰۱ ظهور کرد، همچون پلی میان زیباییشناسی زمخت و چرکِ «گرانج دهه ۹۰» و تولیدات صیقلی و الکترونیکی «مکس-پاپ» در هزاره جدید عمل کرد.
فیلم «هفت سامورایی» ساخته آکیرا کوروساوا را میتوان تأثیرگذارترین فیلم اکشن تاریخ دانست؛ اثری که الگوی اصلی فیلمهای مشهوری مثل هفت دلاور تا جنگ ستارگان بوده است. داستان فیلم در ژاپنِ قرن شانزدهم میگذرد و روایتگر گروهی از کشاورزان است که هفت ساموراییِ بدون ارباب را استخدام میکنند تا از روستایشان در برابر راهزنان بیرحم محافظت کنند.