«شبها، قطار سیاه» اثر نازان اونجل، قطعهای عمیقاً احساسی و شاعرانه است که با جوی ملانکولیک و اجرایی دراماتیک مشخص میشود. عنوان این اثر، که به معنای «شبها، قطار سیاه» است، تصاویری نمادین از درد، جدایی و تنهایی را تداعی میکند. قطار سیاه تبدیل به شخصیتی تقریباً اسطورهای در این داستان موسیقیایی میشود – تمثیلی برای عشقهای گمشده، آرزوهای برآوردهنشده و شبهای طولانی که یادآور خاطرهای از یک معشوق هستند.
Günlerdir kapımı kimseler çalmıyor
Göğsümden içeri yokluğun sızıyor
Bir demlik çayım var
Tütünüm de geçiyor
Bir demlik çayım var
Tütünüm de geçiyor
Duvarlara yazdığım her cümle ağlıyor
Evlerin ışıkları tek tek sönüyor
Bu ev, bu nağmeler peşimi bırakmıyor
Bu ev, bu nağmeler peşimi bırakmıyor
Geceler kara tren
Geceler
Yüklüyor bana seni
Geceler
Bende bir resmin var, yüzüme bakmıyor
Bende bir resmin var, yüzüme bakmıyor
Kollarım seni ister
Geceler yine seni
Ne baharın tadı var ne de yazın sevgili
Bir demlik günüm var ömrüm de geçiyor
Bir demlik günüm var ömrüm de geçiyor
Hiç mi aslı yok bunun
Bu asılsız yüzlerin
Dudağımdan geçtin
Gözlerin yakmıyor
Vazgeçsen olmuyor ölsen olmuyor
Vazgeçsen olmuyor ölsen olmuyor
Geceler kara tren
Geceler
Yüklüyor bana seni
Geceler
Bende bir resmin var, yüzüme bakmıyor
Bende bir resmin var, yüzüme bakmıyor
Geceler kara tren
Geceler
Geceler kara tren
Geceler
Geceler kara tren
Geceler
Geceler kara tren
Geceler
روزهاست که هیچکس در خانهام را نمیزند
نبودنت از سینهام به درون نفوذ میکند
یک قوری چای دارم
تنباکویم هم رو به پایان است
یک قوری چای دارم
تنباکویم هم رو به پایان است
هر جملهای که بر دیوار نوشتهام، گریه میکند
چراغ خانهها یکییکی خاموش میشوند
این خانه، این نغمهها دست از سرم برنمیدارند
این خانه، این نغمهها دست از سرم برنمیدارند
شبها – قطار سیاه
شبها
تو را در من بار میزنند
شبها
عکسی از تو دارم، اما به صورتم نگاه نمیکند
عکسی از تو دارم، اما به صورتم نگاه نمیکند
دستانم تو را میطلبند
شبها دوباره تو را میآورند
نه بهار مزهای دارد، نه تابستان، ای عزیز
روزی در قوریام مانده و عمرم در حال گذر است
روزی در قوریام مانده و عمرم در حال گذر است
آیا هیچکدام از اینها حقیقت ندارند؟
این چهرههای بیاساس
از لبهایم گذشتی
چشمانت دیگر نمیسوزانند
اگر دست بکشم فایدهای ندارد، اگر بمیرم هم فایدهای ندارد
اگر دست بکشم فایدهای ندارد، اگر بمیرم هم فایدهای ندارد
شبها – قطار سیاه
شبها
تو را در من بار میزنند
شبها
عکسی از تو دارم، اما به صورتم نگاه نمیکند
عکسی از تو دارم، اما به صورتم نگاه نمیکند
شبها – قطار سیاه
شبها
شبها – قطار سیاه
شبها
شبها – قطار سیاه
شبها
شبها – قطار سیاه
شبها
این اشعار حالتی از رهاشدگی درونی و جستجوی معنی را در میان درد نشان میدهند. سبک شعر نازان اونجل برای سادگی و شدت آن قابل توجه است: او نه تنها یک داستان عشق ناموفق را توصیف میکند، بلکه حالت ذهنی دانشگاهی را نیز بازگو میکند که برای هر کسی که عذاب عاطفی عمیق را تجربه کرده قابل شناسایی است. صدای او نه تنها اندوه بلکه نوعی ایستادگی خاموش را نیز منتقل میکند – گویی شخصیت شعری به قطار تاریک شبها چنگ میزند به عنوان آخرین شکل از امید، هرچقدر هم که دردناک باشد.
از نظر موسیقی، “Geceler Kara Tren” یک بالاد آهسته است، که در آن خط ملودیک تکراری حالت وسواس و اشتیاق را تقویت میکند. آرایشهای ساده، که به پیانو و سازهای زهی تسلط دارند، فضایی را برای نفس کشیدن احساسات فراهم میکنند و به طور مستقیم به شنونده منتقل میشوند. این آهنگ نمایانگر سبک دروننگر نازان اونجل است، هنرمندی که در ترکیه به خاطر متنهای جراتمند، شخصی و اغلب به طرز دردناکی صادقانهاش شناخته میشود. “Geceler Kara Tren” یکی از خلاقیتهای بهیادماندنی او باقی میماند، آهنگی که با نیروی احساسی که منتقل میکند، مرزهای زبان را پشت سر میگذارد.