آلبر کامو (۱۹۱۳–۱۹۶۰)، نویسنده، فیلسوف و اخلاقگرای فرانسوی-الجزایری، به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهرههای قرن بیستم ظهور کرد که پرسشهای اگزیستانسیالیستی را با اخلاق اومانیستی (انسانگرایانه) درآمیخت. کامو در موندوویِ الجزایر از پدری فرانسوی و مادری اسپانیایی زاده شد و دوران کودکی را در سختی گذراند؛ پدرش در جنگ جهانی اول کشته شد و مادر ناشنوایش او را در فقر مطلق در شهر الجزیره بزرگ کرد. با وجود آنکه بیماری سل مانع از ادامه تحصیلات او در دانشگاه الجزیره شد، او مسیر فلسفه و روزنامهنگاری را پیش گرفت و به صدایی رسا علیه استعمار و فاشیسم تبدیل شد. رمان «بیگانه» (۱۹۴۲) که بیگانگی وجودیِ یک قهرمان بیتفاوت را به تصویر میکشید، او را به شهرت ادبی رساند، در حالی که جستار فلسفی او، «افسانه سیزیف»، درونمایه محوری اندیشهاش را تبیین کرد: پوچی ذاتی زندگی که در تلاش ابدی سیزیف نمادینه شده است، مستلزم طغیانی است که از طریق کرامت و خودآگاهی حاصل میشود.
